Lief dagboek,
Zondag 1 november stond er jeugdbasketbal op het programma: mijn zoon Kenan en zijn U14-team tegen Beş Yıldız. Ik zal je de spanning besparen: we hebben verloren. Niet een beetje, maar op een manier waarbij je als vader langs de kant even moet gaan zitten.

Jeugdbasketbal met zeven tegen twaalf

Het zat zo. Kenan en zijn team telden maar 7 spelers. De tegenstander kwam met 12. Zij konden dus lekker blijven wisselen, terwijl onze jongens doorliepen op hun laatste druppel energie. Het voelde alsof ze tegen twee elftallen speelden. Dat zag je ook in de stand. Het eerste kwart was een redelijk gelijk opgaande strijd, en ik begon al rare dingen te denken zoals “misschien winnen we dit wel”. In het tweede kwart deed de tegenstander er een stapje bij en zakten wij door het ijs.

Toch mega trots op mijn jongens

Want wat ik zag, was een team dat knokt. Er wordt beter over gespeeld, ze zijn niet meer zo bang om elkaar aan te raken en ze zijn al wat minder “lief” op het veld, al mag dat nog best een tandje meer. Ze durven elkaar ook langzaam een beetje aan te spreken. Daar moeten ze nog een flinke stap in zetten, maar het begin is er. En dat de bal nog niet zo vaak door de basket gaat, komt vanzelf. Daar ben ik rotsvast van overtuigd, en ik heb er verder geen enkel verstand van, dus je kunt me vertrouwen. Zo groeit een team in het jeugdbasketbal: eerst knokken, dan pas winnen.

Kortom, hier spreekt een trotse vader. Hieronder de film van de wedstrijd, met tussendoor de tussenstand en de eindstand. Ik filmde in portretstand, dus links en rechts zit een wazig randje. Dat is geen kunst, dat is een reddingsactie. Meer filmpjes vind je op mijn YouTube-kanaal.

---