Ik ben een man van eenvoudige geneugten. Dat wist ik eigenlijk al, maar deze week kreeg ik het bewijs. En dat bewijs heeft de vorm van een pannenkoekenspatel.

Het drama in de keuken

Laatst stond ik pannenkoeken te bakken. De eerste mislukt normaal altijd maar ging nu wel goed, de tweede ook, en toen brak midden in de beweging de spatel. Daar stond ik, met een halfgare pannenkoek in de pan en een spatel in twee stukken in mijn hand. Omdraaien ging niet meer. En een pannenkoek die niet wordt omgedraaid is geen pannenkoek, maar deeg met ambities.

Dus ging ik op zoek naar een nieuwe. Een gewone, degelijke spatel, meer wil ik niet. Je zou denken dat dat geen probleem is, maar ik heb hem hier een hele tijd niet kunnen vinden. Ik begon me al af te vragen of ik voortaan maar pannenkoeken moest bakken die ik alleen kon omdraaien door hem omhoog te gooien en dan maar hopen dat het goed gaat.

Tot we weer eens naar de markt gingen. En daar lag hij. Gewoon, tussen de andere keukenspullen, alsof hij er altijd had gelegen. Ik heb hem gekocht en ik was zo blij als een kind. Echt, een volwassen man, blij met een stuk plastic aan een steel. (Ik hoop overigens dat zo’n ding een pannenkoekenspatel heet. Of een bakspatel. Het maakt me eerlijk gezegd niet uit, ik heb hem.)

Het zijn die kleine dingen. Je zoekt iets onbenulligs, je vindt het eindelijk en je dag is gemaakt. Ik wist niet dat een spatel zoveel geluk kon brengen.

Eerst hoopten we op regen

Dan het weer. Na een hele droge zomer was regen hard nodig. Voor de boeren hier is het een zegen, en dat zag ik ook zo. Ik dacht echt: het wordt tijd dat er een beetje water uit de lucht komt. Goed voor de boer maar ook voor onze tuin.

Nou, dat is gelukt. Het regent nu bijna een week. Een paar dagen vind ik helemaal niet erg, maar na zoveel dagen ben ik er wel klaar mee. Ik ben ook iemand die graag naar buiten gaat, en met dit weer valt er weinig te wandelen. Misschien kijk ik dan maar eens naar mijn wandelingen van betere dagen.

Hoe snel een mens verandert

Dat vind ik het grappige. Het ene moment verlang je naar regen, en een week later sta je al uit het raam te kijken met het gevoel dat het nu wel genoeg is geweest. Terwijl het eigenlijk gewoon klopt: dit is precies wat je mag verwachten in deze tijd van het jaar. Het weer doet niets verkeerd. Ik ben degene die verandert.

Onze honden hadden er trouwens geen last van. Die lagen op de natte stenen in de tuin te dollen met elkaar alsof er niets aan de hand was.

Wat blijft

Dus zo zit ik er nu bij: een beetje mopperend op de regen en stiekem heel tevreden over een pannenkoekenspatel. Misschien is dat wel de truc. Buiten mag het regenen, zolang je binnen iets hebt om blij mee te zijn. En wie weet bak ik straks weer pannenkoeken. Droog binnen, nat buiten, spatel in de hand.