RolandTel.nl

Şuhut’tan hikâyeler, düşünceler ve tavuklar

Bürokrasinin zorbalığı: okul yetersiz kaldığında

Güçlünün Kanunu

Okulda zorbalık öğretmenler için her zaman görünür değildir. O eve geliyor ve ben hemen görüyorum. Omuzları daha aşağıda, sesi farklı. Söze gerek yok. Oğlumu tanırım. Dikkatlice sorduğumda, isteksizce cevaplar alıyorum. Sınıftan bir çocuk, statüsünü sağlamlaştırmak için bir başkasını aşağılamayı gerekli görüyor. Oğlumuz hedef.

Okul mu? Düdüksüz bir hakem gibi seyrediyor. Hiçbir şey görmediler, o halde hiçbir şey olmadı. Kurallar, protokoller, kâğıttan kaplanlar. Ama başka bir çocuk da aynı kişi yüzünden okuldan ayrılmışsa, bu ne anlama geliyor? Biri “Artık yeter” demeden önce daha kaç mağdur olmalı?

Görünmez Yumruk

Çocuklarımıza şiddetin hiçbir şeyi çözmediğini öğretiyoruz. Bir anlaşmazlığın konuşularak çözülmesi gerektiğini. Peki ya konuşmak artık işe yaramazsa? Ya karşıdaki akla değil, yalnızca güce ilgi duyuyorsa? O zaman geriye tek bir ders kalır: karşılık ver. Yumrukla değil, daha güçlü bir şeyle. Sözler bir bıçaktan daha derin kesebilir. Yerinde söylenmiş bir cümle, karna inen bir yumruktan daha fazla etki bırakabilir.

Oğlum dinliyor. Anlıyor. Karşılık verebileceğini biliyor, darbe fiziksel olmasa bile. Saldırı sıkılmış yumruklarla gelmiyor; sarsılmaz bir duruşla, keskin bir dille ve şunu söyleyen bir bakışla geliyor: “Senden korkmuyorum.”

Okulun Kafkaesk Labirenti

Okul yönetimine gidiyorum. Harekete geçileceğini bekliyorum. Bürokrasiyle karşılaşıyorum. “Kendi gözümüzle görmedikçe bir şey yapamayız.” Sanki zorbalık, öğretmen ön sırada oturmadıkça sayılmayan bir tiyatro oyunuymuş gibi. Sanki bir çocuk ancak öğrenci takip sistemine kaydedildiğinde kırılmış sayılırmış gibi.

Protokolleri, bildirim prosedürlerini ve “imkânlarımız seferber edildi” sözlerini duyuyorum. Ve yine de bir çocuk okuldan ayrılmıştı. Ve yine de oğlumun okuldan zevk almayı bırakışını görüyorum. Sistemlerinin başarısız olduğunu biri kabul edene kadar daha kaç yenilmiş çocuk gitmeli?

Patron ve Devrim

Kendisine sınıfın “Patron”u diyen çocuk kendini yenilmez hissediyor. Çünkü kimse onu durdurmazsa, kral odur. Güç korkuyla beslenir. Peki ya o korku kaybolursa? Ya biri “Buraya kadar” derse?

Oğlumun bakışının değiştiğini görüyorum. Ne yapması gerektiğini biliyor. Artık eğilmek yok. Artık susmak yok. Artık gelmeyen yardımı beklemek yok.

Okul yetersiz kalırsa, kurallar hiçbir şey ifade etmezse, hakem düdük çalmayı reddederse, kendin ayağa kalkman gereken anlar vardır. Karşılık ver. Ve bunu asla unutmamalarını sağla.


Roland: kel, yuvarlak gözlüklü ve beyaz sakallı, tavuk kümesinin önünde

Yazar hakkında

Merhaba, ben Roland, Türkiye’de yaşayan bir Drenteli. Assen’de doğdum ve 2021’den beri eşim Selma ve oğlumuz Kenan ile birlikte Afyonkarahisar’ın Şuhut ilçesinde yaşıyorum. Bir de tavuklarla dolu bir bahçemiz var. Hakkımda daha fazlasını Hakkımda sayfasında okuyabilirsiniz.

Bu yazıyla ilgili bir sorunuz mu var, ya da birlikte çalışmak mı istersiniz?
İletişim formu üzerinden benimle iletişime geçebilirsiniz.

NederlandsTürkçe