RolandTel.nl

Şuhut’tan hikâyeler, düşünceler ve tavuklar

Çimen her zaman daha yeşildir

Türkiye’de tavuklarım, bir bahçem ve bir evim var. Sabah dışarı çıktığımda tavukların gıdaklamasını duyuyor, toprağın kokusunu alıyorum. Bazen öylece durup o hayvanların günlerini nasıl geçirdiğini izliyorum. Biraz eşelenme, biraz gagalama, bir solucan yüzünden kavga ve sonra neşeyle yola devam. Yine de burada da geçerli: başkasının bahçesine çok uzun bakarsan çimen her zaman daha yeşildir. (Tavuklarımız hakkında daha fazlasını KippenKronieken‘de bulabilirsin.)

Karmaşık bir hayat gibi görünmüyor.

Yine de kendimi sık sık çitin üzerinden bakarken yakalıyorum. Kelimenin tam anlamıyla her sabah değil, ama ne demek istediğimi anlarsın. Her zaman daha iyi olabilecek bir şey vardır. Bahçe daha düzenli, ev daha güzel olabilir ve başka bir yerde hayat muhtemelen biraz daha kolaydır.

Aslında tuhaf. Elindekiyle memnun olabilir ve bu arada yine de neyin eksik olduğunu düşünüp durabilirsin. Anlaşılan insan karşılaştırmayı hiç bitirmiyor.

Komşuda her şey daha güzel

Eskiden komşuların ne yaptığını görmek için çitin üzerinden bakardın. Bugün bunun için evden çıkmana bile gerek yok. Telefonunu alıyorsun ve birkaç saniye içinde dünyanın geri kalanının nasıl yaşadığını, çalıştığını, seyahat ettiğini ve tatil yaptığını görüyorsun.

Ve ne oluyor? Herkesin harika bir evi, muhteşem bir bahçesi, güzel bir ilişkisi ve uzun uzun yemek pişirmeye yetecek kadar zamanı var. Üstelik herkes haftada üç kere güneşin hiç batmadığı bir yerde oturuyor gibi.

Elbette bunun gerçeğin tamamı olmadığını biliyorum. Kimse Facebook’a görülmemiş yüksekliklere ulaşmış bulaşık dağının, çöpü kimin çıkaracağı kavgasının ya da hiçbir şeyin yolunda gitmediği öğleden sonranın fotoğrafını koymaz.

En azından çoğu insan koymaz.

Çoğunlukla başkalarının güzel anlarını görüyor ve onları kendi sıradan hayatımızla karşılaştırıyoruz. Bu oldukça haksız bir yarış. Öteki en güzel fotoğrafını gösteriyor, biz ise kendi hayatımızın bütün küçük sıkıntılarını biliyoruz.

Böylece karşı taraftaki çimen hemen daha yeşil görünüyor. Yeterince uzun bakınca da kendi çimenliğinin aslında epey dağınık olduğunu kendiliğinden fark ediyorsun.

Eskiden her şey daha iyiydi. Öyle mi?

Bu bir de tersine işliyor. Sadece başkalarının sahip olduklarına değil, eskiden sahip olduklarımıza da bakıyoruz.

Ara sıra Drenthe’deki gençliğimi düşünüyorum. Mobiletler, bitmek bilmeyen gibi görünen yaz tatilleri ve bugünkünden çok daha küçük olan dünya. Bir yere giderdin, bir şeyler yaşardın ve sonra orada bulunduğunu kanıtlamak için sürekli bir şeyleri kaydetmen gerektiği hissine kapılmazdın.

Kulağa harika geliyor, değil mi?

Ama dürüst olmak gerekirse, belleğimin beni biraz kandırdığını da biliyorum. Güzel şeyleri sıkıcı olanlardan daha kolay hatırlıyorum. Güzel yaz günleri aklımda kalıyor, oysa muhtemelen yağmurda somurtarak da durmuşumdur.

Üstelik o zamanlar yaşadığım sorunlar, muhtemelen şimdiki sorunlarım kadar büyük hissettiriyordu. Zaman geçtikçe anılarımdan bazı keskin kenarlar siliniyor. Geriye, kendimizin de dolaşmaktan hoşlandığı bir hikâye kalıyor. Ben de buna katılıyorum.

Bazen gençliğimden belirli anlara bir kez daha dönmek isterdim. Orada yeniden yaşamak için değil, sadece onları bir daha yaşamak için. Yalnız üç gün sonra bunu hâlâ harika bir plan bulur muydum, hiçbir fikrim yok. Belki de en çok şu anki yatağımı, kendi kahvemi ve vergi işlerimi artık 1984’te halletmek zorunda olmadığımı özlerdim. Bilinmez.

Sonsuz iyileştirme

Her şeyin her zaman daha iyi olması gerektiğine ne zaman karar verdik, merak ediyorum. Neden öylece memnun olmana izin yok?

Daha güzel bir ev, daha iyi bir araba, daha fazla para, daha büyük bir bahçe. Bunların hepsine sahip olduğumuzda da bir yerde yine de isteyeceğimiz bir şey çıkıyor. Bugün neredeyse her şeyi karşılaştırabiliyoruz. Fiyatları, ürünleri, tatil yerlerini ve hatta hiç tanışmadığımız insanların hayatlarını. Her alışveriş için yeterince uzun aradığında daha iyi bir seçenek bulunuyor.

Kulağa kullanışlı geliyor, ama seçim yapmayı her zaman kolaylaştırmıyor.

Diyelim ki yeni bir araba istiyorsun. Gayet iyi giden, rahat ve bütçene uyan bir tane buluyorsun. Eskiden belki sevinirdin ve bir tur atmaya giderdin. Şimdi internette biraz daha arıyorsun. Orada daha az yakan bir model var. Bir diğerinin daha fazla seçeneği var. Üçüncüsü de aslında oldukça çekici görünüyor. Farkına varmadan haftalar geçiyor ve en çok neyin eksik olduğunu biliyorsun.

Bunu tanıyorum. İyi bir seçim yapmak istiyorsun ve bu yüzden aramaya devam ediyorsun. Mantıklı, dersin. Ama bir yerde bu sona erer. Bir noktada iyi bir seçimin, başka hiçbir yerde daha iyisinin olmadığı anlamına gelmediğini kabul etmen gerekir. Bu sadece arabalar için geçerli değil. Bir ev, bir yaşam yeri ya da hayatını düzenleme biçimi için de sonsuza kadar karşılaştırabilirsin. Başka bir yerin belki daha hoş olacağına dair her zaman bir sebep bulabilirsin.

Peki ne zaman memnun olacaksın?

Hayat tam olarak ayarlanmıyor

Türkiye’de yaşamaya başladığımdan beri, her şeyin planıma uymadığını en azından biliyorum. Bazen planın kendi hayatını yaşadığı sanılıyor. (Burada yaşamayı öğrenme üzerine daha fazlasını Türkiye’ye göç etme ve yaşama serimde okuyabilirsin.)

Günü ne kadar güzel planlarsan planla, ya bir yağmur sipariş etmediğin bir anda geliyor ya da bir şey beklediğinden farklı gidiyor, nedenini tam olarak gösteremesen de.

Bu hayatın bir parçası, ama her zaman hoşuma gittiğini söyleyemem.

Biraz düzeni severim. Her gün bir sürpriz olması benden olmasın. Sürpriz doğum gününde güzeldir, ama tam bir işle uğraşırken her şey planlanandan farklı gidince pek değil.

Yine de her şey üzerinde kontrol sahibi olamayacağını öğrendim. Elinden gelenin en iyisini yapabilir, plan yapabilir ve türlü olasılıkları hesaba katabilirsin. Ama sonuçta pek değiştiremeyeceğin yeterince şey kalıyor.

Örneğin hava. Ya da başka insanların davranışı.

Artık sonuncusunu her zaman anlamadığımı bilecek yaşa geldim. İnan bana, denedim.

Belki her şeyi kontrol etmeye çalıştığında hayat kolaylaşmıyor. Belki sadece yoruluyorsun.

Bu, her şeyin kendi hâline kalması gerektiği anlamına gelmiyor. Çaba göstermen gereken ve gerçekten etkili olabildiğin bir sürü şey var. Ama bir şeyi iyileştirmeye çalışmakla, şu andaki durumdan sürekli memnuniyetsiz olmak arasında fark var.

Bu farkı ben de ara sıra yeniden bulmaya çalışıyorum.

Benim dağınık cennetim

Bahçeme baktığımda neyin daha iyi olabileceğini elbette görüyorum. Yabani otlar var, halledilmesi gereken şeyler var ve muhtemelen bir peyzaj mimarı orada yeterince iş görürdü.

Ama orada kendimi iyi hissettiğimi bilmek için bir peyzaj mimarına ihtiyacım yok.

Yiyecek bir şey olduğu sürece hiçbir şey için kaygılanmıyor gibi görünen tavuklar dolaşıyor. Güneş parlıyor, gün başlıyor ve ben ailemle hayatımı kurduğum bir yerde yaşıyorum.

Bu her şeyin mükemmel olduğunu söylemekle aynı şey değil. Değil de. Farklı olması gereken yeterince şey var ve bazı işleri memnuniyetle başkasına devredeceğim günler de.

Ama memnun olmak için her şeyin mükemmel olmasını beklemek zorunda da değilim.

Belki de çitin üzerinden sürekli bakmanın en önemli dersi budur. Karşı tarafta her şeyin daha güzel göründüğüne o kadar dalabilirsin ki, kendi tarafında kurduğun şeyi unutursun.

Ve farkına varmadan o kadar uzun süre karşılaştırıyorsun ki kendi bahçenin tadını hiç çıkarmıyorsun.

Tavuklar bunu benden bile daha iyi anlamış. Onlar öylece dolaşıyor. Komşunun kümesinin daha güzel olup olmadığı ya da biraz ötede daha ilginç bir solucan bulunup bulunmadığı onları ilgilendirmiyor.

En azından ben öyle sanıyorum. Onlara sormadım.

Belki çimen hiç de daha yeşil değildir

Hayal kurmayı ya da plan yapmayı bırakmamız gerektiğini düşünmüyorum. Bir şeyi iyileştirmek, başka bir ortamı keşfetmek ya da yeni bir adım atma zamanının geldiğine karar vermekte yanlış bir şey yok.

Sonuçta ben de Türkiye’ye taşındım. Her zaman elimdekiyle tam olarak memnun olsaydım, şimdi belki hâlâ Drenthe’de oturuyor olurdum.

Ama bir yere gitmek istemekle, sürekli başka bir yerde olman gerektiği hissine kapılmak arasında fark var.

Birincisi hayatını zenginleştirebilir. İkincisi, zaten var olanın tadını çıkarmayı unutmana neden olabilir.

O yüzden bir dahaki sefere yine çitin üzerinden baktığımda, belki önce kendi bahçeme bakmalıyım. Her şeyin harika olduğuna kendimi inandırmak için değil, aslında neye sahip olduğumu dürüstçe görmek için.

Bir aile, bir ev, tavuklarım ve her zaman planlanamayan, ama benim olan bir hayat.

Ve komşudaki çimen gerçekten daha yeşilse, onlara içtenlikle hayırlı olsun derim.

Yeter ki tavuklarını benim bahçemde dolaştırmasınlar.

Felsefi gelişimimin de sınırları var.

Bunları da oku: Sayılarına dikkat et… Üç sihirli sayıdır! ve Yaza veda.


Roland: kel, yuvarlak gözlüklü ve beyaz sakallı, tavuk kümesinin önünde

Yazar hakkında

Merhaba, ben Roland, Türkiye’de yaşayan bir Drenteli. Assen’de doğdum ve 2021’den beri eşim Selma ve oğlumuz Kenan ile birlikte Afyonkarahisar’ın Şuhut ilçesinde yaşıyorum. Bir de tavuklarla dolu bir bahçemiz var. Hakkımda daha fazlasını Hakkımda sayfasında okuyabilirsiniz.

Bu yazıyla ilgili bir sorunuz mu var, ya da birlikte çalışmak mı istersiniz?
İletişim formu üzerinden benimle iletişime geçebilirsiniz.

NederlandsTürkçe