RolandTel.nl

Şuhut’tan hikâyeler, düşünceler ve tavuklar

Orta yaş krizi mi?

Pfff, bu savaşlar… ne dertli bir durum. Neye inanacağını bilemiyorsun. Medya da işi büyük bir sirke çeviriyor ve savaşan tarafların propagandasıyla birlikte, iyi niyetli vatandaşlar olarak gerçekte ne olup bittiğini artık bilemiyoruz. Facebook profilimde de yazdığım gibi… sosyal medyada artık bu konuya kelime harcamayacağım. Fikirlerim var ve şimdilik orada bırakıyorum.

Peki bizim durumumuz nasıl? Aslında iyi. Bütün küçük projeler tamamlandı ve güneş paneli fiyaskosu bile, direksiyonu sıkıca kendi ellerimize aldığımız için artık sona yaklaşıyor gibi. Selma bir dönem günlerine anlamlı bir içerik arıyordu. Yarı zamanlı bir ek iş istiyordu, ama haftada en fazla 24 saat, saatleri kendisinin ayarlayabileceği, dışarı telefon aramaları olmayan, soğuk satış olmayan, maddi olarak en büyük motivasyon olmayan ama boşuna da çalışmayacağı ve evden yapabileceği bir iş. Bunun dışında pek isteği yok. Çeşitli nedenlerle bu isteğini şimdilik rafa kaldırdı. Ben mi? Ben hâlâ keyifle fotoğraf çekiyorum.

Bu yazıda kendi orta yaş krizime geri dönüp bakıyorum: artık çalışmak zorunda olmadığında ve yeniden yön ve anlam bulman gerektiğinde ne olur?

Tamamen çalışamaz durumda: peki şimdi?

Beni uzun zamandır takip edenler, 50 yaşımdan beri tamamen çalışamaz durumda olduğumu bilir. Yani artık çalışmak zorunda değilim. Şimdi düşününce, bu ilk kez tamamen çalışamaz ilan edilişim değil. Profesyonel askerdim. O dönemde ilk fıtığımı geçirdim. Ameliyat olduktan sonra hizmetten ayrılmam gerekti ve “tamamen çalışamaz” damgasını yedim. Elbette kulağa hoş geliyor. Sonsuza dek süren, tam maaşlı bir tatil. Ama inan bana, bir ay sonra bıkmıştım. Bir şeyler aramaya başladım ve bir süre sonra yeniden tam gaz çalışıyordum. Süregelen şikâyetlerle birlikte, ama evde oturmak, çektiğim ağrıdan daha kötüydü.

Şimdi yine yaklaşık 5 yıldır tamamen çalışamaz durumdayım. Bunu resmen öğrendiğimde, bir daha asla çalışmama gerek olmadığını, çok çelişkili bir duyguya kapıldım. Ailem ve benim için bir güvence ağı olduğuna sevindim. Maddi olarak şikâyetimiz yoktu (ve yok). Ama daha önce hiç hissetmediğim bir şey de beni kapladı… Toplum bana iş piyasasında artık yerim olmadığını söylüyordu. Ve inan bana, bu farkındalık bir an çok sert ve ağır geldi. Daha 50 yaşındaydım… en az 15 ila 20 yıl daha çalışmam gerekiyordu. Şimdi ne yapacağım… Ne yapmalıyım… Ne… Yani, bir süre tamamen yolumu kaybettim. Hayatım boyunca hep çalıştım. Hobi mi? Buna hiç vaktim olmadı. Evet, motosiklet kullanıyordum. Ama çeşitli bedensel şikâyetler yüzünden artık olmuyordu. Yani 50 yaşında köşeme çekilip oturmak mı? Geleceğim bu muydu? Kendime iyi bir koltuk bulup pencerenin önüne oturayım, yanımdan akıp giden dünyayı izleyeyim mi? Sıramın gelmesini mi bekleyeyim?

Roland ve oğlu Kenan birlikte fotoğrafta

Hayır, bu bana olmayacaktı. O dönemde yine fazla kilolarımla ilgilenmeye çalışıyordum. Evde oturmaya başladığım için daha da kilo aldım. 200 kg sınırına çok yaklaşmıştım ve 179 cm boyumla bu gerçekten hayati tehlikeydi. Birkaç yıldır harika bir oğlun babasıydım. Oğlumda bırakmak istediğim imaj bu muydu? Sokağın sonuna bile yürüyemeyen bir baba mı? Hayır, istemedim. Dümeni kırmaya karar verdim. Bıkmıştım. Mide küçültme ameliyatı dahil kilo vermeyi ciddiye aldım. Şimdi geriye baktığımda… sağlığım için çok iyi bir karar olmasına rağmen, buna gerçekten hazır olup olmadığımı bilmiyorum. Bir kaçış değil miydi? Düşüncelerimden, duygularımdan bir kaçış… Zaten “ömrün yarısını” geçmiştim.

Ameliyat sayesinde çok kısa sürede çok kilo verince bu “proje” de bitmişti. O koltuğun kâbusu yeniden karşıma çıktı… Böylece yeni bir tutku buldum. Yürüyüş ve spor salonunda spor. Ama zaten hayatım boyunca “ya hep ya hiç” ilkesiyle yaşıyordum. Yani spor salonuna haftada 2-3 kez değil… hayır, haftada 6 gün gidiyordum. Neden 7 değil? Çünkü spor salonu 7. gün kapalıydı. Yürüyüş mü? Evet, her gün bir parça. Başta yarım saat, ama bir süre sonra ortalama 10 ila 15 km yürüyordum. Bazen o kadar uzağa gidiyordum ki fiziksel olarak geri dönemiyordum. O zaman Selma’yı arıyordum ve gelip beni alıyordu.

Ancak birkaç terli ayak için tamamen çalışamaz ilan edilmedim. Bir noktada bedenim o kadar sert protesto etti ki sporu tamamen bırakmak zorunda kaldım.

Zorunluluklardan kurtulmak: artık hiçbir şey zorunlu değil

Mide küçültme ameliyatı döneminde bir rehberlik sürecinden de geçmem gerekti. Diyetisyenle düzenli görüşmeler ve bir fizyoterapist ekibi eşliğinde bir hareket programının yanı sıra bir psikologla da görüşmem gerekiyordu. Tek bir görüşmeden sonra bana başka bir psikoloğa gitmemi önerdi. (Sonradan anlaşıldı ki o da gerçek bir psikolog değil, bu süreçteki insanların rehberliğiyle özel olarak ilgilenen biriydi.) Kilo verme sürecinin yanı sıra çalışamaz raporumun getirdiği sorunlarla da uğraştığım için, ona göre biraz daha yoğun bir desteğe ihtiyacım vardı.

Böylece bir psikologla randevu aldım (ve bu sefer gerçeğiyle). İlk görüşme beklediğim gibi geçti. Bana “bunun bütün bunlarla ne ilgisi var” dedirten sorular soran, alternatif tarzı bir hanımdı. Görüşmenin dörtte üçünde bıkmıştım. Ve bunu belli ettiğimi sanıyorum. Çünkü davranışımdaki değişikliği fark edince bunu benim dilimde dile getirdi. O zaman bir bağ kurduk. Görüşmelerin içeriğini şimdilik kendime saklıyorum ama bir şeyi paylaşmak istiyorum, çünkü bu, yukarıdakilere ve şimdiki hissime tam olarak uyuyor.

Bir noktada bana “ont-moeten” yapmam gerektiğini söyledi. (Hollandacada “ontmoeten” karşılaşmak demek, ama “ont-moeten” diye ayrılınca “zorunlu olmaktan çıkmak” gibi okunuyor.) Tamam, kimle karşılaşmam gerekiyor ki? “Hayır Roland, ‘ont-moeten’ dedim.” Yani “zorunda olmak”tan vazgeçmek. Buna biraz takıldım. “Tuvaletim gelirse tuvalete gitmem gerekiyor… değil mi?” Hah, vurulduk dedim. Ama o zaman “Nerede yazıyor bu? Tuvaletin gelirse tuvalete gitmen gerektiği nerede yazıyor?” dedi. Şey… konuşma artık gerçekten ilginç bir yöne gidiyordu. “Ama tuvalete gitmezsem ortalık pis bir hâle gelir.” Bu gerçekten çok tuhaf bir konuşmaya dönüşüyordu, çünkü ne demek istediğini henüz tam anlamamıştım. “Evet Roland, ortalığın pis olacağı konusunda haklısın. Ama bu sonuç. ‘Zorunda olmanın’ sebebi bu değil.” Benden bir deneme daha… “Ama nefes almam gerekiyor, yoksa ölürüm.” Bunu da yanlış gördüğümü içten içe hissediyordum. “Hayır Roland, ölmek de sonuç.”

Hikâyenin özü… hayatımın artık hiçbir şeyin zorunlu olmadığı bir evresine geldiğimi öğrenmem gerekiyordu. Ayrıca bana bir hobi bulmamı tavsiye etti. Günlerime anlamlı bir içerik, yoksa o günler çok uzun sürer.

Ne demek istediğini gayet iyi anlamaya başlamama rağmen paniğe kapıldım. Eski bir asker olarak benim yerime düşünülmesine alışıktım. Çalışma hayatımda da hareket edebileceğim net çerçeveler verilirdi. Yavaş yavaş hayatımdaki tüm çerçevelerin kalktığını fark ettim. Ve bu beni epey zorladı. Bu noktayı aklında tut, çünkü birazdan buna bir kez daha döneceğimi düşünüyorum…

Türkiye’ye taşınmak: yeniden bir hedef

Zamanda küçük bir kısmı atlıyorum. Bu arada Assen’den Gieterveen’e taşındık ve orada ortalığı güzelce düzene soktuk. Ve sonra… ve sonra yine hiçbir şey. Yine içim sıkıldı. Şimdi geriye dönüp baktığımda, sorunumu belki görmeye başladığım, ama henüz bir çözümüm olmadığı giderek daha net oluyor. Birden anladım… taşınıyoruz. Türkiye’ye taşınıyoruz. Selma’yla zaten sık sık konuştuğumuz bir şeydi. Şimdi dünyadaki durum o kadar farklıydı ki Selma’yı ikna etmem gerekmedi.

Biz de gittik. Hikâyelerimi sık okuyanlara söylememe gerek yok: birden yeniden bir hedefim vardı. Taşınmak, Türkiye’ye yerleşmek, bir ev yapmak, projeleri tamamlamak, arada fotoğraf çekmek. Kısacası kendi hakkımda düşünmek zorunda kalmayacak kadar meşguldüm.

Ve daire tamamlandı. Şimdi yavaş yavaş hayatımın aynı evresine yeniden giriyorum: “peki şimdi…?” Tüm projeler tamamlandı, her şeyi epey yoluna koyduk. Elbette hep isteklerimiz var, ama acil olan bir şey yok, “zorunlu” olan bir şey yok (zaten ne çirkin bir kelime). Yani hayatımın yine hiçbir şeyin zorunlu olmadığını, çerçevelerimin olmadığını (bak, yine geldiler) yeniden keşfettiğim bir döneminde. Peki şimdi ne olacak? Çünkü bu duygu yüzünden her şeye karşı motivasyonumu kaybettiğimi fark ediyorum. Belirli fotoğraf projelerine katılmak için söz verdiğim (ve para yatırdığım) için kendimi fotoğraf çekmeye zorluyorum… Yine o pencerenin önündeki koltuk mu?

Kahretsin… bende ne var? İstediğim her şeye sahibim. Ailemle birlikte, güzel bir çevrede güzel bir evde yaşıyorum. Ve yine de iyi hissetmiyorum. Elbette her sorunun cevabı yok. Radyo dinlerken bir sohbet programında “orta yaş krizi”nden söz ediliyordu. Konuşmanın tamamını dinlemedim, bu yüzden hangi bağlamda geçtiğini bilmiyorum ama içimdeki bir şey beni büyük dostum Google’a bunun aslında ne olduğunu sormaya itti… “erkeklerde orta yaş krizi”.

Orta yaş krizi: tanıdık geliyor mu?

Orta yaş krizi, iş, ilişki ve yaşam tarzındaki yerleşik kalıplarda değişiklik yapma isteği, huzursuzluk ve hoşnutsuzluk dönemleriyle birlikte gelir. Orta yaş krizini şunlardan tanıyabilirsin: yeni bir yaşam amacı geliştirme.
Orta yaş krizindeki erkekler çoğu zaman duygusal olarak daha az dengelidir ve büyük değişiklikler yapmak isterler. Ayrıca orta yaş krizindeki bir erkek hayatına geriye dönüp bakar ve hedeflerini gerçekten gerçekleştirip gerçekleştirmediğini sorabilir. Bu belirsizliğe yol açabilir.
* Kişisel hijyenin ihmal edilmesi.
* Uyku alışkanlıklarında güçlü değişiklikler.
* Kilo kaybı ya da artışı.
* Amaçsızlık ve belirsizlik.
* Enerji düzeyinde değişiklikler, daha fazla huzursuzluktan alışılmadık yorgunluğa kadar.
* Öfke, alınganlık, hüzün ya da kaygının artması gibi belirgin ruh hali değişiklikleri.

Eyvah… tam bir tanışıklık bayramı. Yani… bayram sayılmaz. Son yıllarda karşılaştığım şeylere çok benziyor. Rahatsız edici olan, geçmesi için ne yapman gerektiğinin hiçbir yerde yazmaması. Evet, yaşamak ve bunu örneğin eşinle konuşmak. Mini gastrik bypass’ımı normal bir gastrik bypass’a çevirtmek için ameliyat olma isteği… nedeni de burada aranabilir mi? Elbette mide yanması atakları korkunç. Ama bir ameliyatı haklı çıkaracak kadar ağır ve sık mı? Eskiden uyurken etrafımdaki evi yıkabilirdin ve bir şey duymazdım. Şimdi dışarıda bir ağaçtan yaprak düşse hemen uyanıyorum. Sonunda yine uykuya dalıyorum, ama sabah uyandığımda gerçekten yıkık oluyorum. Ve ruh halim: Selma’nın eskiden sonsuz sabrımı övdüğü yerde, son yıllarda oldukça kısa bir fitilim var ve o fitil giderek kısalıyor. Gerçi bunu kendime net olarak açıkladığımdan beri (fitil konusunu) bilinçli olarak üzerinde çalıştığımı söylemeliyim. Yani o fitili yeniden biraz uzatmaya gerçekten çalışıyorum, ama bunun bana çok fazla enerjiye mal olduğunu fark ediyorum.

Vay canına, bir anda yine koca bir hikâye oldu. Dün gece bu blog için bir konu düşündüm. Ve bu 50 sayısıydı. Sonra hikâyemi yazmaya başlıyorum ve hikâye kendiliğinden yazılıyor. Okurlarımın arasında yukarıdakileri tanıyan erkekler var mı ve bununla nasıl başa çıktılar merak ediyorum. Ve bir Harley almak ya da bir Ferrari satın almak gibi yollardan söz etmiyorum.

Neyse, yarın bayram! Gieterveen’den misafirimiz gelecek. Kenan’ın eski bir sınıf arkadaşı annesiyle birlikte bir haftalığına konuk olacak. Onları havalimanından alacağız ve sonra onlara buradaki, Türkiye’deki hayatımızı göstereceğiz. Gerçekten çok istiyoruz. Bu yüzden öğleden sonra son alışverişleri yapacağım, evi toparlayacağım ve misafirlerimize hazır olacağız.

Neyse sevgili insanlar, her zaman yazdığımı yazmaktan başka çarem yok… şimdilik iyi uykular, yarın sağlıklı kalkın. Ve aklınızı kullanmayı unutmayın, sağlıklı kalın.

Şunu da oku: Senin için özgürlük ne demek?


Roland: kel, yuvarlak gözlüklü ve beyaz sakallı, tavuk kümesinin önünde

Yazar hakkında

Merhaba, ben Roland, Türkiye’de yaşayan bir Drenteli. Assen’de doğdum ve 2021’den beri eşim Selma ve oğlumuz Kenan ile birlikte Afyonkarahisar’ın Şuhut ilçesinde yaşıyorum. Bir de tavuklarla dolu bir bahçemiz var. Hakkımda daha fazlasını Hakkımda sayfasında okuyabilirsiniz.

Bu yazıyla ilgili bir sorunuz mu var, ya da birlikte çalışmak mı istersiniz?
İletişim formu üzerinden benimle iletişime geçebilirsiniz.

NederlandsTürkçe