Lief dagboek,
Ik begin met een bekentenis: ik ben deze week geen aanwinst voor het gezelschap. Vorige week vrijdag kwam de koorts en was ik gewoon ziek. Sinds maandag is de koorts weg en voel ik me iets beter, maar mijn darmen hebben nog niet doorgekregen dat de griep vertrokken is. Zonder in detail te treden: ongeveer elke twee uur zit ik een paar keer op het toilet. Alles wat ik eet is tien minuten later onderweg naar buiten. Ik heb dus de meest efficiënte spijsvertering van heel Şuhut. Het voedsel komt er nauwelijks binnen of het staat al weer bij de uitgang.
En dat houdt niet op als de zon ondergaat. Ook ’s nachts moest ik meerdere keren uit bed, dus echt slapen zat er niet in. Wie slecht slaapt en niets binnen houdt, wordt vanzelf een wandelende schaduw. Het is nu donderdag 12 november en het is nog steeds zo.
De dokterstoer begint vroeg dit jaar
Het einde van het jaar is voor mij de tijd van de controles. Ik moet diverse artsen bezoeken voor reguliere afspraken. Dit jaar haal ik ze naar voren en bespreek ik meteen dit gedoe.
Morgen begin ik bij de revalidatiearts, voor een herhaalrecept van de Lyrica. Het is trouwens vrijdag de 13e. Ik laat het maar zo.
Dinsdag ga ik naar de endocrinoloog voor controle van onder andere mijn Addison en Hashimoto. Ik krijg daar bijvoorbeeld altijd een breed bloedonderzoek, om te kijken of mijn vitamines nog op orde zijn na mijn maagomleiding. Hartfilmpje, foto’s, echo, urine, noem maar op. Alles wordt onderzocht. En onder het motto nu we er toch zijn vraag ik ook naar de constipatie. Want ja, de afgelopen week was het dan wel precies andersom, maar daarvoor zat alles regelmatig vast. Mijn darmen kennen blijkbaar maar twee standen: dicht of open, en niets ertussen. De oorzaak ken ik wel: zowel de Lyrica als de Mounjaro hebben constipatie als bijwerking. Zonder die twee wil en kan ik niet, dus ik hoop dat de endocrinoloog een oplossing weet. Is die er niet, dan ga ik weer structureel op poeppillen en poeders, want ik heb toch nog niet genoeg pillen.
Kenan knalt
Dan het fijne nieuws. Kenan zit in zijn proefwerkweek en is lekker aan het knallen. Tot nu toe heeft hij alleen maar honderd gescoord. Er komen nog lang niet alle cijfers binnen, maar ik ben nu al ontzettend trots op ons mannetje. Het cijfer voor Turks is nog spannend, want dat is zijn grote uitdaging. We kruisen de vingers.
MUN, of: hoe ik een beslissing nam die niemand durfde te nemen
Hij wilde dit jaar graag weer naar MUN. Even uitleggen: MUN is Model United Nations, een nagespeelde VN-vergadering voor scholieren. Elke leerling krijgt een land toegewezen, houdt toespraken, debatteert en onderhandelt over resoluties, vaak in het Engels. Vorig jaar ging hij voor het eerst, een lang weekend naar een hotel aan het strand. Het was een leerjaar, even voelen wat het inhoudt. Naast veel lol moest hij ook echt aan de bak.
Dit jaar zou hij er met een doel naartoe gaan. Kenan vindt het, net als heel veel mensen in de wereld, erg spannend om voor groepen te spreken. MUN is niet gratis, reken op zo’n 700 euro, dus ik had vooraf nogal sterke wensen. We wisten van vorig jaar dat in de weken voor MUN op school alles om Engels draait. En met alle respect, Kenan kan de meeste leerkrachten daar al wat bijleren. Daarom vroeg ik of er in die tijd wat minder extra Engels kon komen en wat meer aandacht voor spreken in het openbaar, om zijn zelfvertrouwen te versterken.
Daarna begon het bekende spel. Het kon. Of niet. Of misschien. Of nee, het kon wel. Of nee, toch niet. Of… Niemand wilde het besluit nemen, dus het werd een soort estafette waarbij iedereen de stok doorgaf en niemand de finish haalde. Soms heb ik het gevoel dat ze mij vandaag vertellen dat ik gisteren vrij was. Dat schiet me af en toe wel eens in het verkeerde keelgat. Dus heb ik het zelf besloten: Kenan gaat dit jaar niet naar MUN. Volgend jaar kijken we weer, want het is een jaarlijks terugkerend evenement.
Wat er nog aankomt
Kenan heeft nog één dag proefwerken. Daarna heeft hij een weekje vakantie, en op maandag 23 november begint de school weer. Ik ga kijken of we in die week een paar kleine avonturen kunnen beleven. En natuurlijk gaan we weer een rondje langs de zwerfkatjes.
En dan is er basketbal
Basketbal is zijn passie. Hij kijkt elke keer uit naar de training en naar de wedstrijd, en als een training niet doorgaat is hij zwaar teleurgesteld. Hij speelt nu voor twee teams. Voor zijn eigen club, Afyon Gençlik Spor Kulübü, in blauw en wit, met nummer 15. En sinds kort ook voor het schoolteam, dat hem zelf gevraagd heeft. Daar koos hij nummer 33, in een marineblauw tenue met beige letters en zijn naam op de rug. Hij is er mega trots op. Zaterdag om 14:30 mag hij weer knallen met zijn club, tegen Gazi Spor Kulübü. Ik weet niet wie er meer naar uitkijkt, hij of ik.



Tot de volgende keer, dagboek. Hopelijk met een rustiger darmstelsel.

Over de schrijver
Hoi, ik ben Roland, een Drent in Turkije. Ik ben geboren in Assen en woon sinds 2021 in Şuhut, in de provincie Afyonkarahisar, samen met mijn vrouw Selma en onze zoon Kenan. En met een tuin vol kippen. Meer over mij lees je op de pagina Over mij.
Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.
