Sevgili günlük,
Bir itirafla başlayayım: bu hafta çevresine neşe katan biri değilim. Geçen cuma ateşim çıktı ve gerçekten hastaydım. Pazartesiden beri ateşim yok ve biraz daha iyiyim, ama bağırsaklarım gribin gittiği haberini henüz almamış. Ayrıntıya girmeden söyleyeyim: yaklaşık iki saatte bir, birkaç kez tuvalete gidiyorum. Yediğim her şey on dakika sonra çıkış yolunda. Yani Şuhut’un en verimli sindirim sistemi bende. Yemek içeri girer girmez çıkışın önünde sıraya giriyor.
Üstelik güneş batınca da bitmiyor. Geceleri de birkaç kez yataktan kalkmak zorunda kaldım, yani düzgün uyumak mümkün olmadı. Hem uykusuz kalıp hem de karnında hiçbir şey tutamayan biri kendiliğinden gezen bir gölgeye dönüşüyor. Bugün 12 Kasım Perşembe ve durum hâlâ aynı.
Doktor turu bu yıl erken başlıyor
Yılın sonu benim için kontrol zamanı. Çeşitli doktorlara düzenli randevular için gitmem gerekiyor. Bu yıl randevuları öne çekiyorum ve bu sıkıntıyı da hemen konuşuyorum.
Yarın fizik tedavi ve rehabilitasyon doktoruyla başlıyorum, Lyrica reçetesini yenilemek için. Bu arada yarın 13’ü Cuma. Bunu böyle bırakıyorum.
Salı günü endokrinoloğa gidiyorum; Addison ve Hashimoto hastalıklarım başta olmak üzere kontrol için. Orada örneğin her zaman kapsamlı bir kan tahlili yapılıyor, mide bypass ameliyatımdan sonra vitaminlerim yerinde mi diye bakmak için. Kalp grafisi, röntgen, ultrason, idrar tahlili ve daha neler neler. Her şey inceleniyor. Madem oradayım, kabızlığı da soracağım. Çünkü evet, geçen hafta tam tersiydi ama öncesinde her şey sürekli tıkalıydı. Bağırsaklarımın anlaşılan sadece iki konumu var: kapalı ya da açık, arası yok. Nedenini biliyorum: hem Lyrica hem de Mounjaro’nun yan etkisi kabızlık. Bu ikisi olmadan yapamam ve yapmak da istemem, bu yüzden endokrinoloğun bir çözümü olmasını umuyorum. Yoksa yine düzenli olarak müshil hapları ve tozlarına döneceğim; zaten yeterince hapım yokmuş gibi.
Kenan sınavlarda parlıyor
Şimdi güzel haber. Kenan sınav haftasında ve harika gidiyor. Şimdiye kadar hep yüz aldı. Tüm notlar henüz gelmedi ama şimdiden oğlumla çok gurur duyuyorum. Türkçe notu hâlâ heyecanlı, çünkü en büyük zorluğu o. Parmaklarımızı çaprazladık.
MUN ya da: kimsenin cesaret edemediği bir kararı nasıl verdim
Bu yıl da MUN’a gitmek istiyordu. Kısaca açıklayayım: MUN, Model United Nations, yani öğrenciler için canlandırılan bir BM toplantısı. Her öğrenciye bir ülke verilir; konuşmalar yapar, tartışır ve karar tasarıları üzerinde müzakere eder, çoğunlukla İngilizce. Geçen yıl ilk kez gitti, sahilde bir otelde uzun bir hafta sonu. Bir öğrenme yılıydı, işin ne olduğunu görmek için. Çok eğlenmenin yanında gerçekten çalışması da gerekti.
Bu yıl bir hedefle gidecekti. Kenan, dünyadaki birçok insan gibi, topluluk önünde konuşmayı çok heyecan verici buluyor. MUN ücretsiz değil, yaklaşık 700 avro hesaplayın, dolayısıyla baştan oldukça net beklentilerim vardı. Geçen yıldan biliyorduk ki MUN öncesi haftalarda okulda her şey İngilizce etrafında dönüyor. Tüm saygımla, Kenan’ın İngilizcesi zaten çok yüksek seviyede. Bu yüzden o dönemde biraz daha az ekstra İngilizce, biraz daha fazla topluluk önünde konuşma çalışması yapılıp yapılamayacağını sordum, özgüvenini güçlendirmek için.
Sonra bildik oyun başladı. Olur. Ya da olmaz. Belki. Yok, olur aslında. Yok, yine de olmaz. Ya da… Kimse kararı vermek istemedi; herkesin sopayı bir sonrakine verdiği ama kimsenin bitişe varamadığı bir bayrak yarışına döndü. Bazen bana bugün dün izinli olduğumu söylüyorlar gibi hissediyorum. Bu da zaman zaman canımı sıkıyor. Bu yüzden kararı kendim verdim: Kenan bu yıl MUN’a gitmeyecek. Seneye tekrar bakarız, çünkü her yıl yinelenen bir etkinlik.
Önümüzdeki günler
Kenan’ın bir gün daha sınavı var. Sonra bir haftalık tatili olacak ve 23 Kasım Pazartesi okul yeniden başlıyor. O hafta birkaç küçük macera yaşayabilir miyiz diye bakacağım. Ve tabii ki sokak kedilerine yine bir uğrayacağız.
Bir de basketbol var
Basketbol onun tutkusu. Her antrenmanı ve maçı sabırsızlıkla bekliyor, antrenman iptal olursa çok hayal kırıklığına uğruyor. Şu anda iki takım için oynuyor. Biri kendi kulübü Afyon Gençlik Spor Kulübü, mavi beyaz formayla ve 15 numarayla. Diğeri de kısa süre önce katıldığı okul takımı; takıma kendisini bizzat davet ettiler. Orada 33 numarayı seçti, lacivert formanın üzerinde bej harfler ve sırtında adıyla. Bununla çok gurur duyuyor. Cumartesi 14:30’da kulübüyle Gazi Spor Kulübü’ne karşı yine parlayacak. Kimin daha çok heyecanlandığını bilmiyorum, o mu ben mi.



Bir sonraki sefere kadar, günlük. Umarım daha sakin bir bağırsak düzeniyle.

Yazar hakkında
Merhaba, ben Roland, Türkiye’de yaşayan bir Drenteli. Assen’de doğdum ve 2021’den beri eşim Selma ve oğlumuz Kenan ile birlikte Afyonkarahisar’ın Şuhut ilçesinde yaşıyorum. Bir de tavuklarla dolu bir bahçemiz var. Hakkımda daha fazlasını Hakkımda sayfasında okuyabilirsiniz.
Bu yazıyla ilgili bir sorunuz mu var, ya da birlikte çalışmak mı istersiniz?
İletişim formu üzerinden benimle iletişime geçebilirsiniz.
