RolandTel.nl

Verhalen, gedachten en kippen vanuit Şuhut

Lief dagboek: Hoe een goed idee stierf in schoonheid

Lief dagboek,

Soms… soms is het leven zo frustrerend. Zoals ik van de week vertelde geven wij de zwerfdieren hier in de buurt af en toe wat brokjes. En net zoals op de hele wereld wordt het leven hier ook steeds duurder. We hebben nu wel de mogelijkheid om de dieren te voeren, maar ook onze schatkist is niet oneindig.

In het begin, toen we hier net woonden, vertelde ik mensen wel eens dat hier zoveel zwerfdieren rondlopen en dat wij ze af en toe wat te eten gaven. Er waren mensen die aanboden wat geld te sturen, zodat het niet volledig uit onze eigen portemonnee zou komen. Ik heb dat toen allemaal afgehouden, omdat het ons een bepaalde verplichting zou geven. Tenminste, dat was mijn gevoel. Ik moest het dan blijven doen, ik moest laten zien wat ik met dat geld deed, enzovoort, enzovoort.

Maar dat idee bleef aan me knagen, dus ik ben gaan kijken wat er in Turkije bij komt kijken. Geld inzamelen mag hier niet zomaar, ook niet via een bankrekening of website, en het goed regelen gaat me een hele boel geld kosten.

Dus ja, het idee was fantastisch, maar de uitvoering is niet te doen. Ik blijf bij wat ik nu al doe: als ik een paar brokjes ‘over’ heb, deel ik die uit, uit eigen zak. Hebben ze medische hulp nodig, dan hoop ik dat er een dierenarts is die het ziet en de beestjes wil helpen.

Vanmiddag ga ik me eerst maar weer eens onder de voeten laten kietelen door de pedicure (BTM Ayak in Afyon). Als ze klaar is, halen we Kenan op voor zijn basketbaltraining. Oh, en er zit schot in de licentie. We hebben via de club formulieren van de FIBA gekregen, dus er zit beweging in. Als we Kenan afgezet hebben, ga ik naar de fysiotherapeut (Fizyoterapist Buse Kutluk Karakurt). Als dat klaar is, wachten tot Kenan klaar is met zijn training. Daarna door naar huis, een hapje eten, en dan is de dag alweer zo goed als voorbij.

Morgen maar weer eens een lekker stuk lopen en de dieren van wat brokjes voorzien.

Tot de volgende keer.

Lees ook hoe het allemaal begon in Roland’s Zwerfdieren.

Vond je dit een eerlijk verhaal en wil je geen enkel stukje uit mijn dagboek missen? Meld je hieronder aan en ontvang automatisch een mailtje zodra er een nieuw bericht online staat!

Roland: kaal, met ronde bril en witte baard, voor het kippenhok

Over de schrijver

Hoi, ik ben Roland, een Drent in Turkije. Ik ben geboren in Assen en woon sinds 2021 in Şuhut, in de provincie Afyonkarahisar, samen met mijn vrouw Selma en onze zoon Kenan. En met een tuin vol kippen. Hier schrijf ik mijn dagboek en mijn columns. Meer over mij lees je op de pagina Over mij.

Mijn andere sites: Roland in Turkije (foto’s, Şuhut en emigreren) en KippenKronieken (alles over onze kippen).

Geef een reactie

Ontdek meer van RolandTel.nl

Abonneer je nu om meer te lezen en toegang te krijgen tot het volledige archief.

Lees verder