Op een dag weet je het… Toen ik begon met deze website, vele manen geleden, besteedde ik ook veel aandacht aan de zwerfdieren in Turkije. Daaruit volgde dat ik eerst één hond van de straat adopteerde, daarna een tweede en uiteindelijk zelfs een derde. Om het verhaaltje compleet te maken hebben we ook nog twee katjes geadopteerd uit het dierenasiel in Afyon.

Helaas overleed één van die twee al heel snel. Dat katje was gewoon te jong. We hadden niet de tijd om het beestje te laten enten en ze kreeg een ‘simpele’ kattengriep. Normaal zijn katten daar door inentingen tegen beschermd, maar daar was het beestje te jong voor. En helaas is ze toen overleden.

Zwerfdieren voeren: even mopperen

Bah, niet leuk. Maar goed, ook toen liep ik al rondjes met Kenan en ook toen gaven we de zwerfdieren die we tegenkwamen voer en water. Alleen is voer hier niet gratis. Ik weet het niet meer precies, maar ik kan me voorstellen dat ik af en toe een beetje over de prijs geklaagd heb. Iets in de trant van: als we zo doorgaan, moeten de honden en de katten ons straks van eten en drinken voorzien. Gewoon lekker ouderwets mopperen dus, zonder verdere bijbedoelingen.

En toen kreeg ik ineens van verschillende kanten aanbiedingen. Of ik wat geld wilde? Dan moest ik even mijn rekeningnummer doorgeven en dan zouden ze wat storten. Ik schrok me een hoedje. Ik heb vriendelijk bedankt en uitgelegd dat het mij daar helemaal niet om ging. Ze konden beter in Nederland doneren aan Nederlandse organisaties.

Onze eigen monsters en de kittens

Daarna is het daarbij gebleven, gewoon omdat ik het niet wilde. Bovendien aten onze eigen monsters ons de oren van het hoofd, hahaha. Af en toe delen we nog wat voer uit aan de zwerfdieren, maar ik merk dat dat steeds minder wordt. Tot we laatst echt heel veel kittens tegenkwamen. Er is een potente kater flink bezig geweest, zeg maar.

Kenan wilde die kittens zo graag mee naar huis nemen. Ik heb hem nogmaals uitgelegd dat dat echt niet kan, maar ik heb wel een compromis met hem gesloten: we lopen regelmatig hetzelfde rondje en voeren de katjes die we tegenkomen. Hahaha, en omdat meneer het zo druk heeft met basketbal en school, loop ik dat rondje nu af en toe met een zak vol brokjes. Hoe die zwerfkatten eruitzien, zie je in mijn fotoblog over de zwerfkatten in Şuhut.

Hoe het nu zit

Het voer betaal ik gewoon zelf. De katten rond ons huis krijgen brokjes zolang ik ze kan kopen, en deze winter wil ik ze wat extra geven, want dan hebben ze het zwaar.

Ps: alle content in deze blog is niet gesponsord.

Lees ook meer over zwerfdieren: mijn columns Zwerfhonden en compassie en De stille stem van de straathond. Op mijn andere site schreef ik over de nieuwe dierenwet in Turkije.

Vond je dit een eerlijk verhaal en wil je geen enkel stukje uit mijn dagboek missen? Meld je hieronder aan en ontvang automatisch een mailtje zodra er een nieuw bericht online staat!