RolandTel.nl

Verhalen, gedachten en kippen vanuit Şuhut

En jij denkt dat Turkije bureaucratisch is?

Je denkt misschien dat Turkije bureaucratisch is. Dat omdat je hier voor elk formulier drie stempels, vijf loketten en een halve dag geduld nodig hebt. Laat me je iets vertellen, probeer maar eens een sportlicentie te regelen voor een 12‑jarige basketballer. En dit keer ligt het probleem echt niet in Turkije. De Turkse bond (TBF) deed precies wat ze moesten doen. De club ook. De papieren waren netjes ingeleverd om de sportlicentie basketbal Turkije aan te vragen, de medische verklaring lag klaar, de foto’s stonden scherp.

Nee, de echte ellende komt door een internationaal circus dat FIBA heet, samen met de nationale basketbalbonden die allemaal hun eigen regeltjes hebben. Regels die bedoeld zijn om jeugdspelers te beschermen tegen illegale transfers, maar in de praktijk zorgen dat een 12‑jarige amateur behandeld wordt alsof hij een toekomstige NBA‑superster is die miljoenen waard is.

En dat terwijl Kenan gewoon een jongen is die graag wil basketballen. Geen LeBron James. Geen Michael Jordan. Gewoon Kenan, een enthousiaste amateur met een grote glimlach en een nog grotere bal.

Sportlicentie basketbal Turkije: hoe het begon

Eind augustus vroeg de club zijn licentie aan. We leverden alles in wat ze vroegen om de sportlicentie basketbal Turkije aan te vragen: medische verklaring, pasfoto’s, formulieren, handtekeningen. Ik denk dat ik nog net geen bloedgroep hoefde op te geven.

Alles leek in orde. Tot begin oktober.

Toen kwam het bericht: Licentie afgekeurd. Kenan mag niet meedoen aan officiële wedstrijden.

Waarom? Omdat de Turkse bond via FIBA moest vragen of Kenan in Nederland ooit geregistreerd stond. En de Nederlandse bond (NBB) moest dan officieel bevestigen dat hij nooit lid is geweest, geen contributie open heeft staan, geen tuchtzaken heeft, geen clubmateriaal heeft achtergehouden. Kortom: dat hij “vrij” is.

Je zou denken: dat is een telefoontje en klaar. Maar nee, zodra het om basketbal gaat verandert alles. Wat begon als een simpele aanvraag werd een dossier vol internationale regeltjes, handtekeningen en digitale loketten. Niet omdat Turkije moeilijk doet, maar omdat FIBA en de nationale basketbalbonden een systeem hebben bedacht dat zelfs een ervaren ambtenaar zou laten zweten.

De stilte van oktober

Na dat bericht bleef het stil. Doodstil. Ondertussen gingen de wedstrijden gewoon door. Vier stuks.

De eerste twee mocht Kenan niet spelen. De laatste twee mocht hij bij de gratie van de tegenstander én de TBF‑afgevaardigden, een paar minuten meedoen. Alsof hij een illegale speler was die stiekem het veld op mocht.

Ik zag hem daar staan. Niet alleen gespannen, maar ook vol hoop dat dit eindelijk zijn moment zou worden.
En tegelijk zat er die frustratie in zijn ogen: hij traint, hij werkt hard, hij doet alles goed. Maar hij mag niet spelen omdat volwassenen ergens in een internationaal systeem op een knopje moeten drukken.
Het brak mijn hart en maakte me trots tegelijk. Trots omdat hij bleef gaan, bleef trainen en bleef lachen. En omdat hij ondanks alles nooit heeft opgegeven.

AI gegenereerde afbeelding van Kenan in het basketbal tenue van zijn school
met ai gecreëerde afbeelding

19 oktober: ik bel de NBB

Na weken stilte besloot ik zelf maar eens te bellen met de NBB. Daar kreeg ik een vriendelijke medewerker aan de lijn die zei:

“Kenan? Nee hoor, die kennen wij niet.”

Ik moest lachen. Niet omdat het grappig was, maar omdat het zo absurd was. Mijn zoon, die nog nooit in Nederland heeft gebasketbald, moest officieel worden vrijgegeven door een bond die hem niet eens in hun systeem had.

Maar goed. Weer terug naar de coach. Die nam contact op met de FIBA. En ineens kwam er beweging in de zaak.

Een paar dagen later kregen we formulieren van de FIBA die we “met spoed” moesten invullen. Spoed? Prima. Maar daarna werd het weer stil.

Gisteren: de doorbraak

Gisteren besloot ik opnieuw de NBB te bellen. De eerste medewerker had duidelijk last van de maandag. Op elke vraag kwam het antwoord: “Dat weet ik niet.” Kenan vertel ik altijd dat “weet ik niet” geen antwoord is op een vraag. Toen ik dat ook tijdens dit gesprek meldde, werd het al gauw wat minder vriendelijk.

Dus ik hing op, belde een uurtje later opnieuw, koos een andere optie in het keuzemenu en kreeg gelukkig iemand aan de lijn die al wel koffie had gehad. Ze gaf me zelfs een rechtstreeks nummer van haar collega die over dit soort zaken ging, met de mededeling dat die collega na 15:00 uur (Nederlandse tijd) weer bereikbaar was.

Tot mijn verbazing werd ik twintig minuten later teruggebeld. Ze hadden Kenan gevonden in het systeem. (waarom die andere mensen nu niet even in hun systeem hadden gekeken) En wat bleek?

Hij was al op 27 oktober vrijgegeven.

NBB klaar. FIBA klaar. Dus weer terug naar de TBF via de club.

Selma belde de coach. En jawel: gisteren was de goedkeuring binnen.

Kenan mag eindelijk spelen.

En nu?

Nu kan hij eindelijk doen wat hij wil: basketballen. Niet als LeBron James. Niet als Michael Jordan. Maar gewoon als Kenan. Een enthousiaste amateur die het spel leuk vindt en elke training beter wil worden.

En eerlijk? Ik ben trots. Niet alleen omdat hij nu mag spelen, maar omdat hij ondanks alle bureaucratische ellende van het aanvragen van de sportlicentie basketbal Turkije gewoon bleef trainen, hij bleef lachen en bleef hopen.

Waarom de sportlicentie basketbal Turkije zo ingewikkeld werd

Dus ja, Turkije heeft bureaucratie. Maar de echte kampioen in papieren rompslomp? Dat is de internationale basketbalwereld.

Een simpele sportlicentie voor een 12‑jarige amateur werd een wereldreis langs TBF, FIBA en NBB. Maar de molen heeft gedraaid, de formulieren zijn gestempeld, en de bureaucratie heeft gesproken.

Kenan is vrij. En hij mag eindelijk doen wat hij wil:

basketballen

sportlicentie basketbal Turkije

Roland: kaal, met ronde bril en witte baard, voor het kippenhok

Over de schrijver

Hoi, ik ben Roland, een Drent in Turkije. Ik ben geboren in Assen en woon sinds 2021 in Şuhut, in de provincie Afyonkarahisar, samen met mijn vrouw Selma en onze zoon Kenan. En met een tuin vol kippen. Meer over mij lees je op de pagina Over mij.

Heb je naar aanleiding van dit verhaal een vraag, of wil je graag een samenwerking aangaan?
Neem dan even contact met mij op via het contactformulier.

NederlandsTürkçe