RolandTel.nl

Şuhut’tan hikâyeler, düşünceler ve tavuklar

Türkiye’nin bürokratik olduğunu mu düşünüyorsun?

Belki Türkiye’nin bürokratik olduğunu düşünüyorsundur. Çünkü burada her form için üç mühür, beş gişe ve yarım gün sabır gerekiyor. Sana bir şey anlatayım: 12 yaşındaki bir basketbolcu için sporcu lisansı çıkarmayı bir dene. Üstelik bu sefer sorun gerçekten Türkiye’de değil. Türkiye Basketbol Federasyonu (TBF) yapması gerekeni yaptı. Kulüp de öyle. Türkiye’de basketbol sporcu lisansı için evraklar düzgünce teslim edilmişti, sağlık raporu hazırdı, fotoğraflar net çıkmıştı.

Hayır, asıl dert FIBA adlı uluslararası bir çarktan ve herkesin kendi kuralı olan ulusal basketbol federasyonlarından geliyor. Bu kurallar genç sporcuları usulsüz transferlerden korumak için konmuş, ama pratikte 12 yaşındaki amatör bir çocuğa, milyonlar değerinde gelecekteki bir NBA yıldızı gibi davranılmasına yol açıyor.

Oysa Kenan sadece basketbol oynamak isteyen bir çocuk. LeBron James değil. Michael Jordan değil. Sadece Kenan, kocaman bir gülümsemesi ve daha da kocaman bir topu olan hevesli bir amatör.

Türkiye’de basketbol sporcu lisansı: nasıl başladı

Ağustos sonunda kulüp lisansını başvurdu (Hollandaca). İstenen her şeyi teslim ettik: sağlık raporu, vesikalık fotoğraflar, formlar, imzalar. Kan grubumu vermem istenmedi ama neredeyse.

Her şey yolunda görünüyordu. Ekim başına kadar.

Sonra mesaj geldi: Lisans reddedildi. Kenan resmî maçlarda oynayamaz.

Neden? Çünkü Türkiye federasyonunun FIBA aracılığıyla Kenan’ın Hollanda’da daha önce kayıtlı olup olmadığını sorması gerekiyordu. Hollanda federasyonu (NBB) da onun hiç üye olmadığını, açık aidatı bulunmadığını, disiplin dosyasının olmadığını ve kulüp malzemesi alıkoymadığını resmen onaylamalıydı. Kısacası “serbest” olduğunu.

Bir telefonla biter diye düşünürsün. Ama hayır, iş basketbola gelince her şey değişiyor. Basit bir başvuru olarak başlayan şey, uluslararası kurallar, imzalar ve dijital gişelerle dolu bir dosyaya dönüştü. Türkiye zorluk çıkardığı için değil, FIBA ve ulusal basketbol federasyonlarının deneyimli bir memuru bile terletecek bir sistem kurmuş olması yüzünden.

Ekim’in sessizliği

O mesajdan sonra ses seda kesildi. Tam bir sessizlik. Bu arada maçlar devam etti. Dört tane.

İlk ikisinde Kenan oynayamadı. Son ikisinde rakip takımın ve TBF temsilcilerinin hoşgörüsüyle birkaç dakika oynamasına izin verildi. Sanki sahaya gizlice sokulan kaçak bir oyuncuydu.

Onu orada dururken gördüm. Sadece gergin değil, bu sefer sıranın kendisine geleceği umuduyla doluydu.
Aynı zamanda gözlerinde o hayal kırıklığı vardı: antrenman yapıyor, çok çalışıyor, her şeyi doğru yapıyor. Ama oynayamıyor, çünkü büyükler uluslararası bir sistemde bir yerde bir düğmeye basmak zorunda.
Yüreğimi sızlattı, aynı zamanda beni gururlandırdı. Gururlandırdı çünkü gitmeye, antrenman yapmaya ve gülümsemeye devam etti. Her şeye rağmen hiç pes etmedi.

Kenan’ın okul basketbol forması içindeki yapay zekâ ile oluşturulmuş görüntüsü
yapay zekâ ile oluşturulmuş görüntü

19 Ekim: NBB’yi arıyorum

Haftalarca süren sessizlikten sonra NBB’yi kendim aramaya karar verdim. Telefonda nazik bir çalışan çıktı ve şöyle dedi:

“Kenan mı? Hayır, biz onu tanımıyoruz.”

Güldüm. Komik olduğu için değil, o kadar saçma olduğu için. Hollanda’da hiç basketbol oynamamış oğlumun, kendisini sisteminde bile bulunduramayan bir federasyon tarafından resmen serbest bırakılması gerekiyordu.

Neyse. Yine antrenöre döndük. O da FIBA ile iletişime geçti. Ve birden hareket başladı.

Birkaç gün sonra FIBA’dan “acilen” doldurmamız gereken formlar geldi. Acil mi? Tamam. Ama sonra yine sessizlik oldu.

Dün: dönüm noktası

Dün NBB’yi yeniden aramaya karar verdim. İlk çalışanın belli ki pazartesi sendromu vardı. Her soruya cevap: “Bilmiyorum.” Kenan’a hep “bilmiyorum” bir sorunun cevabı değildir derim. Bunu bu konuşmada da söyleyince ortam pek sıcak olmadı.

Ben de telefonu kapattım, bir saat sonra yeniden aradım, menüden başka bir seçenek seçtim ve neyse ki kahvesini içmiş biri çıktı. Hatta bu tür işlere bakan iş arkadaşının doğrudan numarasını verdi ve onun saat 15:00’ten sonra (Hollanda saatiyle) ulaşılabilir olduğunu söyledi.

Şaşırtıcı şekilde yirmi dakika sonra geri arandım. Kenan’ı sistemde bulmuşlardı. (Diğer insanlar neden sisteme bakmamıştı, bilmiyorum.) Ve ne çıktı?

27 Ekim’de çoktan serbest bırakılmış.

NBB tamam. FIBA tamam. Yani yine kulüp aracılığıyla TBF’ye dönüş.

Selma antrenörü aradı. Ve evet: onay dün geldi.

Kenan sonunda oynayabilecek.

Peki şimdi?

Artık sonunda istediğini yapabilir: basketbol oynamak. LeBron James olarak değil. Michael Jordan olarak değil. Sadece Kenan olarak. Oyunu seven ve her antrenmanda daha iyi olmak isteyen hevesli bir amatör.

Dürüst olayım mı? Gururluyum. Sadece artık oynayabildiği için değil, Türkiye’de basketbol sporcu lisansı başvurusunun tüm bürokratik zahmetine rağmen antrenmana devam ettiği, gülümsemeyi sürdürdüğü ve umudunu koruduğu için.

Türkiye’de basketbol sporcu lisansı neden bu kadar karmaşıklaştı

Yani evet, Türkiye’de bürokrasi var. Ama kâğıt işlerinin gerçek şampiyonu? Uluslararası basketbol dünyası.

12 yaşındaki bir amatör için basit bir sporcu lisansı, TBF, FIBA ve NBB arasında bir dünya turuna dönüştü. Ama çark döndü, formlar mühürlendi ve bürokrasi konuştu.

Kenan özgür. Ve sonunda istediğini yapabilir:

basketbol oynamak

Türkiye basketbol sporcu lisansı

Roland: kel, yuvarlak gözlüklü ve beyaz sakallı, tavuk kümesinin önünde

Yazar hakkında

Merhaba, ben Roland, Türkiye’de yaşayan bir Drenteli. Assen’de doğdum ve 2021’den beri eşim Selma ve oğlumuz Kenan ile birlikte Afyonkarahisar’ın Şuhut ilçesinde yaşıyorum. Bir de tavuklarla dolu bir bahçemiz var. Hakkımda daha fazlasını Hakkımda sayfasında okuyabilirsiniz.

Bu yazıyla ilgili bir sorunuz mu var, ya da birlikte çalışmak mı istersiniz?
İletişim formu üzerinden benimle iletişime geçebilirsiniz.

NederlandsTürkçe