Türkiye’de sabır: beklemeyi öğrenmek
Bekleme ve bağ kurma sanatı
Ben Hollandalıyım. Bu çok şeyi açıklıyor. Ama Şuhut’ta yaşamaya başladığımdan beri Türkiye’de sabrın bazen alışık olduğumdan bambaşka bir anlam kazandığını öğreniyorum.
Netliği, randevuları ve biraz ilerleyen işleri severim. Bir şey için bekleyeceksem nedenini bilmek isterim. Mümkünse ne kadar süreceğini de. Sonuçta insan neyin ne olduğunu bilmeli.
Türkiye’de yaşamaya başladığımdan beri bu tutumun her zaman o kadar işe yaramadığını fark ediyorum.
Sabır güzel bir şeydir. Derler.
Burada, Şuhut’ta zaman bazen kendi hayatını yaşıyor gibi. Bir işi halletmeye bir yere gidiyorsun ve farkına varmadan yarım saat sonra hâlâ sohbet ediyorsun. Havadan, aileden, tanıdığın birinden ya da onunla bağlantılı bir şeyden.
Bu arada da asıl için geldiğin iş hâlâ halledilmemiş.
Hollandalı beynim o zaman çekingence itiraz etmeye başlıyor. Bunların hepsi şart mı? Sadece buraya geliş amacımızı yapamaz mıyız?
Ama kim oluyorum ki başkasının gününü nasıl planlaması gerektiğine karar vereyim?
Üstelik Türkiye’de bazen biraz uyum sağlamanın daha iyi olduğunu artık öğrendim. Bunda her zaman iyi olduğum söylenemez. Sonuçta ben bir Drenthe’liyim ve onu öyle kolay kolay hiçbir telaşı olmayan rahat bir Türk’e dönüştüremezsin.
Dürüst olmak gerekirse, burada da acelesi olan yeterince insanla karşılaşıyorum. Yani Türkiye’de herkes ıslık çalarak hayatını sürerken ben tek başıma tansiyonumla tehlike bölgesinde duruyorum diye bir şey yok.
Yine de bu algı farkında bir şey var. Biz Hollandalılar sık sık her şeyin verimli akmasını isteriz. Zaman paradır, sözler sözdür ve beklemek çoğunlukla kaybedilmiş zamandır.
Ama gerçekten öyle mi?
Belki beklerken bazen başka türlü göremeyeceğin bir şeyi kaçırıyorsundur. Bir sohbeti, bir şakayı ya da kısa bir an için hiçbir yere gitmen gerekmeyen bir anı.
Kulağa çok bilgece geliyor. Pratikte ise muhtemelen beş dakika sonra yine saatime bakıyor olurum.
Burada hâlâ birbirini tanıyorsun
Köyde dikkatimi çeken bir şey de insanların birbirine ne kadar bağlı olduğu.
Karşılaşıyorsun, nasıl olduğunu soruyorsun ve farkına varmadan sadece selam vermek istediğin birinin hakkında yine her şeyi öğreniyorsun. Mahremiyet burada bazen alışık olduğumdan biraz farklı bir anlam taşıyor.
Ama bunda güzel bir yan da var.
Biri hastalandığında belki bir komşu yemekle uğruyor. Bir şey olduğunda insanlar yanında oluyor. Her zaman büyük bir hikâyeyle ya da karmaşık bir planla değil. Bazen sadece orada olarak.
Bence değer de tam orada yatıyor.
Bugün hemen her şey için bir çözümümüz var. Bağlantıda kalmak için bir uygulama, randevuları planlamak için bir ajanda ve birinin nasıl olduğunu sormak için bir mesaj. Elbette çok kullanışlı. Ben de telefonumu pencereden atmayı düşünmüyorum.
Ama iletişimde olmak, bağ kurmakla aynı şey değil.
Facebook’ta yüz kişin olabilir ve yine de öylece uğrayabileceğin kimsen olmayabilir. Her gün mesajlaşabilirsin ve yine de kimse senin gerçekte nasıl olduğunu bilmeyebilir.
Tersine, seni pek tanımayan biri bazen tam doğru anda senin için bir şey ifade edebilir.
Belki bunu başka bir ülkede yaşadığım için düşünüyorum. İnsanların her yerde aynı hayatı yaşamadığını kendiliğinden fark ediyorsun. Alışkanlıklar farklı, beklentiler farklı ve bazen birbirini sadece yanlış anlıyorsun.
Bu işin bir parçası. Ben de yeterince hata yapıyorum. Bazen bir şeyi anlamadığım için, bazen de anladığıma fazla çabuk ikna olduğum için. Muhtemelen en zoru da bu ikincisi.
Bugünlerde her şeyin bir yere varması gerekiyor
İlerleme konusunda kendimizi epey yorabildiğimiz dikkatimi çekiyor.
Kendimizi geliştirmeli, hedeflere ulaşmalı, sağlıklı yaşamalı, yeterince hareket etmeli ve zamanımızı faydalı geçirmeliyiz. Hiçbir şey yapmasak bile bugünlerde bunun bir işe yaraması gerekiyor. O zaman adı dinlenmek, farkındalık ya da kendin üzerinde çalışmak oluyor.
Sen nasılsın bilmiyorum, ama ben bazen bir amacı olmadan sadece oturmak istiyorum.
Plan yok, liste yok ve yarın bundan kendimin daha iyi bir sürümünü çıkarma niyeti yok.
Sadece oturmak.
Belki yaşlandığım içindir. Belki de her şeyin yapılabilir olmadığını artık keşfettiğim için. Bir gram olana kadar plan yapabilirsin, ama hayat her zaman ona uyma nezaketini göstermiyor.
İnsanlar için de aynısı geçerli.
Birini seni anlamaya zorlayamazsın. Bir dostluğu sipariş üzerine doğurtamazsın ve her durumu daha sert çekiştirerek çözemezsin.
Bazı şeyler zaman ister. Bazıları sabır. Ve ara sıra bir şeyin düşündüğünden farklı gittiğini kabul etmen gerekir.
Bu sonuncusu benim için bir dikkat noktası olmaya devam ediyor, bu arada.
Belki biraz daha az telaş?
Sabrın ne olduğunu öğrenmek için hepimizin Türkiye’ye taşınması gerektiğini sanmıyorum. Bu, evde gayet iyi halledebileceğimiz bir sorun için tuhaf bir çözüm olurdu.
Ve hayır, burada her şeyin daha iyi olduğunu da iddia etmiyorum. Beni biraz tanıyan, bunun için fazlasıyla gerçekçi olduğumu bilir.
Ama kendimize hep daha fazlasını isteyerek gereksiz yere zorluk çıkarıp çıkarmadığımızı merak ediyorum.
Bir sohbetin neden hızla bitirilmesi gerekiyor? Bir şey hemen olmayınca neden bu kadar zorlanıyoruz? Ve neden bazen karşımızda oturan kişiden çok elimizdeki ekrana dikkat ediyoruz?
Bunlara benim de kesin cevaplarım yok. Ben de bunun bir parçasıyım.
Belki bu yüzden her şey büyük değişikliklerle değil, küçük şeylerle başlıyor. Bir kere daha uzun dinlemek. Bir sessizlik olduğunda hemen telefona bakmamak. Bir komşuyu selamlayıp gerçekten nasıl olduğunu sormak.
Ve belki bir sonraki gecikmede, hemen neyin ters gideceğini düşünmemeyi de deneyebilirsin.
Gerçi bunu kendimin her seferinde başaracağına söz vermem.
Sonuçta ben Hollandalı olmaya devam ediyorum.
Ama yavaş giden her şeyin zaman kaybı olmadığını ve her dakikanın değerli olmak için faydalı olması gerekmediğini giderek daha çok anlıyorum.
Bazen pek bir şey olmuyor, sadece bir başkasına dikkat ediyorsun.
Ve bazen bu aslında hiç de az bir şey değil.
Gerçek bağ kurmanın yolları üzerine piksellerin çağında dostluk yazımı da oku.

Yazar hakkında
Merhaba, ben Roland, Türkiye’de yaşayan bir Drenteli. Assen’de doğdum ve 2021’den beri eşim Selma ve oğlumuz Kenan ile birlikte Afyonkarahisar’ın Şuhut ilçesinde yaşıyorum. Bir de tavuklarla dolu bir bahçemiz var. Hakkımda daha fazlasını Hakkımda sayfasında okuyabilirsiniz.
Bu yazıyla ilgili bir sorunuz mu var, ya da birlikte çalışmak mı istersiniz?
İletişim formu üzerinden benimle iletişime geçebilirsiniz.
